Dirofilarioza może być wywoływana przez dwa różne nicienie należące do rodzaju dirofilaria. Zdecydowanie częściej występującym, a co za tym idzie będącym przyczyną problemów zdrowotnych kota, jest pasożyt dirofilaria repens. Wywołuje on postać podskórną dirofilariozy, poprzez wejście pod powierzchnię skóry i Najczęstsze objawy choroby skóry chomika to świąd, wypadanie sierści, zaczerwienienie, obrzęk, ropna wydzielina, guzy oraz wrzody. W przypadku zauważenia niepokojących oznak należy jak najszybciej skonsultować się z weterynarzem specjalizującym się w leczeniu gryzoni. Aby zapobiec chorobom skóry u chomików, warto dbać o Grzybica stóp to choroba zakaźna, której sprzyja np. chodzenie boso na basenie i korzystanie z cudzego obuwia. Objawem grzybicy stóp są zmiany skórne o charakterze rumieniowo-złuszczającym zlokalizowane np. między palcami stóp, którym towarzyszy swędzenie skóry. Poznaj czynniki ryzyka rozwoju grzybicy stóp i sposoby leczenia zakażenia dermatofitami. Grzybica Skóry - Niska cena na Allegro.pl. cl-o6841-hea-nodict-1-0-1016 -. Grzybica Skóry na Allegro.pl - Zróżnicowany zbiór ofert, najlepsze ceny i promocje. Wejdź i znajdź to, czego szukasz! Rozważmy główne choroby skóry kotów, przyczyny ich występowania, podamy metody leczenia. Rodzaje chorób skóry kotów. Choroby skóry kotów (zapalenie skóry, dermatozy) - rozległa grupa patologii, z których każda ma określoną symptomatologię, etiologię, charakter, szybkość i stopień oczywiście. Przebiegają ostro, podostro ogoh ogoh sang hyang aji ratu sumedang. Mikroskopijne grzyby potrafią zamienić w udrękę życie zwierząt i ludzi. Nie da się mówić o jednej grzybicy. Za różne jej odmiany odpowiada w sumie około dwustu gatunków grzybów. Najczęściej występujące grzybice u psów, kotów i u ludzi to: Grzybica drobnozarodnikowa, gdzie zmianami chorobowymi objęte są włosy, naskórek, paznokcie. Grzybica strzygąca (trychofitoza), gdzie zmiany chorobowe dotyczą włosów, które ulegają zniszczeniu i ułamaniu, a także zmian skórnych w postaci wyprysków. Grzybica woszczynowa (zwana także skrupieniem woszczynowym), gdzie zmiany skórne przypominają kubeczkowatego kształtu strupy. Za wystąpienie grzybicy drobnozarodnikowej najczęściej odpowiedzialny jest Microsporum canis. Zdarza Zdrowy kot powinien mieć błyszczącą, przylegającą sierść i zdrową, dobrze nawilżoną skórę bez przebarwień. Wygląd skóry i włosów może często podpowiedzieć nam, że z kotem dzieje się coś niedobrego. Zmiany skórne u kota niekoniecznie świadczą o tym, że proces choroby jest miejscowy. Oprócz chorób dotyczących tylko skóry – zapaleń bakteryjnych, grzybiczych, obecności pasożytów zewnętrznych, wyróżniamy też szereg przypadłości, które mają głębsze podłoże – np. choroby endokrynologiczne. W poniższym artykule opiszę kilka grup chorób, dotyczących skóry u kota i najczęstsze choroby skóry. 1. Jakie są funkcje skóry u kota? 2. Bakteryjne choroby skóry kota 3. Grzybicze choroby skóry kota 4. Zaburzenia skóry wywołane przez pasożyty 5. Zaburzenia skóry wywołane nadwrażliwością 6. Zaburzenia skóry o podłożu autoimmunologicznym 7. Wyłysienia 8. Zaburzenia rogowacenia i zaburzenia łojotokowe 9. Nowotwory 10. Choroby skóry u kota – podsumowanie Jakie są funkcje skóry u kota? W istocie stan skóry, wygląd okrywy włosowej w bardzo dużym stopniu daje nam informacje dotyczące ogólnej kondycji zwierzęcia. A okrywa włosowa sama w sobie pełni dla organizmu bardzo istotne funkcje. Najważniejszą funkcją jest funkcja ochronna – skóra chroni organizm przed szkodliwymi czynnikami, takimi jak drobnoustroje, promieniowanie, substancje toksyczne, uszkodzenia mechaniczne. Kolejna funkcja skóry to funkcja czuciowa: zakończenia nerwowe znajdujące się na skórze pozwalają na przekazywanie informacji. Skóra pełni także istotną rolę termoizolacyjną – dzięki tkance tłuszczowej, która źle przewodzi ciepło. Skóra pełni także rolę wydzielniczą – bierze udział w regulacji gospodarki wodnej w organizmie poprzez gruczoły łojowe i potowe oraz termoregulacyjną. To tylko niektóre z funkcji, jakie wykonuje skóra. Kocie choroby skóry mogą być wywoływane przez wiele różnych czynników. Ze względu na czynnik wywołujący, choroby skóry możemy podzielić na kilka grup. Bakteryjne choroby skóry kota Do bakteryjnych chorób skóry u korów możemy zaliczyć: ropno-urazowe zapalenie skóry (hot spot), bakteryjne zapalenie mieszków włosowych, głębokie ropne zapalenie skóry, ropnie podskórne. Są to choroby skóry wywołane przez bakterie, często mające inną przyczynę pierwotną: ugryzienia pcheł, nadwrażliwość, uraz, kontaktowe zapalenie skóry. Objawy mogą być bardzo różne – często są to zmiany skórne: zaczerwieniania skóry, strupy, silny świąd, czy jak w przypadku ropnia – wyniesiony ponad powierzchnię guzek, wypełniony ropno-krwistą wydzieliną. Czasami dołączają się objawy ogólne w postaci powiększenia węzłów chłonnych, gorączki czy ogólnego gorszego samopoczucia. Niektóre bateryjne choroby skóry kota można leczyć tylko miejscowo – za pomocą szamponów, maści czy leków w sprayu. Często jednak pomocna jest terapia antybiotykowa, która jest długotrwała – czasem wymagane jest podawanie antybiotyków nawet 6-8 tygodni, również tydzień po zniknięciu zmian i objawów. Nigdy nie podawaj kotu leków bez konsultacji u lekarza weterynarii. Grzybicze choroby skóry kota Do grzybiczych chorób skóry, które występują u kotów wymienić można: malasseziozę (u kotów dość rzadko), dermatofitozę (zakażenie łodygi włosa i warstwy rogowej, wywołane przez keratofilne grzyby), zakażenia grzybami saprofitycznymi – np. histoplazmoza czy kryptokokoza. Najczęstsze choroby skóry to dermatofitoza, która pojawia się głównie u młodych i starszych kotów, u osobników z nie do końca dobrze działającym układem odpornościowym. Predysponowane do tej jednostki chorobowej są koty perskie. Objawy dermatofitozy mogą być następujące: świąd minimalny lub łagodny (czasami grzybica może przebiegać bez świądu), zmiany obejmują zwykle obszary koliste, nieregularne z rozszerzającym się wyłysieniem i łuszczeniem. Pozostające włosy mogą wyglądać jak szczecina lub być złamane. Inne objawy choroby skóry u kotów to rumień, grudki, strupy, łojotok. Leczenie skóry u kotów polega na miejscowym stosowaniu leków przeciwgrzybiczych, podawaniu preparatów podnoszących odporność. U kotów wskazane jest także ogólne leczenie grzybicy. Wynika to z ich trybu życia – koty bardzo intensywnie się myją, liżąc swoje futerko, dlatego bardzo szybko roznoszą proces chorobowy na całą sierść i skórę. Zaburzenia skóry wywołane przez pasożyty Problemy ze skórą i choroby skóry u kotów mogą także wywołać pasożyty, takie jak: kleszcze, nużeńce (organizmy, żyjące w mieszkach włosowych u każdego kota, jednak w przypadku spadku odporności czy zachwiania równowagi mogą zbyt intensywnie się namnożyć, powodując objawy chorobowe), świerzbowiec, Chejletieloza (inaczej łupież wędrujący), roztocza uszu, pchły, wszawica i wszołowica. Objawy wyróżniające te najczęstsze choroby skóry mogą być bardzo różne – najczęściej pojawia się silny świąd. Leczenie polega na stosowaniu preparatów przeciwpasożytniczych. Zaburzenia skóry wywołane nadwrażliwością Alergiczne pchle zapalenie skóry (APZS), atopia, czyli nadmierna reakcja organizmu na alergeny znajdujące się w środowisku, nadwrażliwość pokarmowa kotów, nadwrażliwość na ukąszenia komarów, kontaktowe zapalenie skóry. Alergiczne pchle zapalenie skóry (w skrócie APZS) to rodzaj alergii skórnej, która wiąże się z nadwrażliwością psów i kotów na białka, znajdujące się w ślinie pcheł. Podczas ugryzienia przez pchłę, do skóry i naskórka zostaje wprowadzony alergen, który wywołuje nadmierną reakcję ze strony zwierzęcia, najczęściej objawiającą się intensywnym świądem skóry u kotów. Reakcja ta może być tak silna, że wystarczy ugryzienie tylko jednej pchły, aby pojawiły się pierwsze objawy! Zaburzenia skóry o podłożu autoimmunologicznym Grupa chorób, w których organizm kota wytwarza przeciwciała w stosunku do swoich własnych komórek, niszcząc je. Zaliczamy tutaj takie choroby skóry u kotów: pęcherzycę liściastą, pęcherzycę zwykłą, toczeń rumieniowaty, zapalenie naczyń skórnych. Objawy mogą być bardzo różne. Leczenie polega na podawaniu leków immunosupresyjnych, które mają za zadanie hamować nadmierną reakcję obronną organizmu kota. Choroby i ich leczenie często jest dożywotnie i trudne. Wyłysienia To grupa chorób, objawiających się miejscowymi lub uogólnionymi wyłysieniami, często związanymi z układem endokrynologicznym. Do takich chorób u kotów możemy zaliczyć: nadczynność kory nadnerczy, łysienie plackowate, łysienie na tle psychogennym u kotów (łysienie spowodowane nadmiernym, intensywnym wylizywaniem, najczęściej boków ciała, z powodu stresu czy depresji). Zaburzenia rogowacenia i zaburzenia łojotokowe Zaliczyć tutaj możemy łojotokowe zapalenie skóry, trądzik kotów, zapalenie skóry pyska kotów perskich. Trądzik kotów jest często występującym zaburzeniem rogowacenia mieszkowego i przerostu gruczołów łojowych. W trakcie przebiegu choroby na brodzie, dolnej i sporadycznie górnej wardze tworzą się czarne zaskórniki. Jeśli zmiany ulegają wtórnym infekcjom, mogą się rozwijać grudki i krosty, a czasem czyraki oraz zapalenie tkanki łącznej. W przypadkach o ciężkim przebiegu skóra zmieniona chorobowo może być obrzęknięta, pogrubiała, z torbielami i bliznami. Leczenie najczęściej jest tylko miejscowe, czasami jednak konieczna jest ogólna terapia antybiotykowa. Zapalenie skóry pyska kotów perskich jest chorobą o nieznanej etiologii. Czarne, woskowe masy zbierają się wokół oczu, warg lub na brodzie, powodując zmatowienie sierści. Początkowo zmiany i stan skóry nie powodują świądu, jednak, w miarę jak się pogłębiają i rozwija się stan zapalny, może pojawić się świąd. Można obserwować zmiany wysiękowe i rumieniowe na fałdach skórnych pyska, śluzowy wypływ z oczu, zaczerwienienie skóry wokół oczu oraz zapalenie zewnętrznych kanałów słuchowych z czarną, woskową wydzieliną. Nowotwory Skóra jest też dosyć częstym miejscem pojawiania się różnego rodzaju nowotworowych i nienowotworowych guzów. Mogą być to zmiany łagodne lub złośliwe. Przykładem może być rak płaskonabłonkowy (złośliwy nowotwór, stanowiący około 15% guzów skórnych u kotów), łagodne guzy mieszków włosowych, guzy gruczołów łojowych, potowych, włókniakomięsaki, naczyniaki, naczyniakomięsaki, tłuszczaki, tłuszczakomięsaki, guzy komórek tucznych, chłoniak epiteliotropowy, plazmocytoma, histiocytoma, czerniak, brodawki skóry. Przy guzowatych zmianach na skórze możemy pobrać biopsję i wykonać z niej cytologię, żeby określić mniej więcej rodzaj guza. Najczęściej jednak wskazane jest całkowite wycięcie zmiany z odpowiednim marginesem i wysłanie na badanie histopatologiczne. Choroby skóry u kota – podsumowanie Jak widzimy wyżej – istnieje bardzo wiele chorób dotyczących skóry kota. Jeśli zauważymy jakąkolwiek niepokojąca zmianę na skórze naszego pupila – poradźmy się lekarza weterynarii. Czasem przyczyna może być bardzo błaha, jednak zdarza się, że niepozorne zmiany na skórze mogą okazać się czymś bardzo niebezpiecznym. Obraz kliniczny Ponieważ w większości przypadków dermatofitoza dotyczy mieszków włosowych, w obrazie klinicznym często obserwuje się pojedyncze lub mnogie ogniska wyłysień (lub przerzedzeń włosa) pokrytych łuszczącym się naskórkiem. Włosy w obrębie zmienionych obszarów są najczęściej połamane i postrzępione. U niektórych pacjentów występują charakterystyczne, pierścieniowe zmiany z centralnym obszarem gojenia i obwodowo usytuowanym pierścieniem rumienia, któremu towarzyszą drobne grudki i krosty (stąd angielska nazwa dermatofitozy – ringworm). Ten charakterystyczny wygląd zmian jest konsekwencją odpowiedzi układu immunologicznego skóry na niektóre metabolity dermatofitów, uwalniane w czasie ich wzrostu. U dużej części kocich pacjentów zmiany skórne w pierwszej kolejności pojawiają się w obrębie głowy (ryc. 1); należy jednak podkreślić, że dermatofitoza może dotyczyć praktycznie każdej okolicy ciała zwierzęcia. U niektórych kotów dermatofitoza przyjmuje postać rozległych wyłysień, którym towarzyszy jedynie nieznaczny proces zapalany. Czasem u immunokompetentnych osobników choroba manifestuje się wyłącznie obecnością łojotoku suchego (bez zmian skórnych) i pogorszeniem jakości okrywy włosowej (skrócenie i poszarpany wygląd włosa). Zdarza się, że dermatofitoza kotów w obrazie klinicznym przypomina pęcherzycę liściastą, z intensywnym łuszczeniem się naskórka i powstawaniem strupów w okolicy grzbietu nosa, małżowin usznych oraz pazurów (4). W rzadkich przypadkach obserwuje się formę prosówkowego zapalenia skóry. Co ciekawe, u niektórych kotów dermatofitoza przebiega w postaci nawracającego trądziku okolicy brody lub hiperplazjii gruczołu ogonowego (nastroszony ogon), co należy uwzględniać w procesie diagnostyki różnicowej (4). Onychomykoza (grzybica pazurów), jako forma dermatofitozy wywoływanej przez M. canis, u kotów występuje rzadko. Zmiany dotyczą na ogół pojedynczej kończyny i przyjmują postać zanokcicy lub onychodystrofii. Czasami M. canis wywołuje nawracające infekcje przewodu słuchowego (jedno- lub obustronne). Mimo że chorobie najczęściej nie towarzyszy świąd, niektóre koty potrafią w ciągu dosłownie kilkudziesięciu godzin wylizać/wydrapać chore miejsca do postaci silnie rumieniowych zmian przypominających płytkę eozynofilową (ryc. 2). Ponadto, oceniając stopień nasilenia świądu, należy uważać na przypadki łącznego występowania dermatofitozy i schorzeń ektopasożytniczych lub alergicznych (4). Koty perskie są rasą, u której zakażenie dermatofitami może przyjmować zupełnie inną postać – formę pseudomycetomy. W obrazie klinicznym stwierdza się wówczas jeden lub kilka guzków zlokalizowanych w tkance podskórnej (najczęściej okolicy grzbietu oraz nasady ogona), które często ulegają owrzodzeniom, czasem z tworzeniem się przetok. Biorąc pod uwagę przedstawioną powyżej różnorodność klinicznych form dermatofitozy, nie dziwi fakt, że chorobę tę często określa się mianem „wielkiego naśladowcy”. W praktyce oznacza to, że każda zmiana skórna, która wystąpi u kota, może potencjalnie okazać się grzybicą. Rozpoznanie Rozpoznanie dermatofitozy u kotów obejmuje bezpośrednie badanie mikroskopowe zeskrobin oraz włosów, mikologiczne badanie hodowlane, a w niejasnych przypadkach również analizę histopatologiczną wycinków skóry. Część klinicystów jako uzupełniające narzędzie diagnostyczne wykorzystuje również badanie skóry lampą Wooda, jednak w tym przypadku warto pamiętać, że fluorescencję (na jasno zielony kolor) wykazują jedynie niektóre szczepy M. canis (około 50%). Z drugiej strony fluorescencję możemy obserwować również w przypadku obecności niektórych leków, co jest źródłem fałszywie dodatnich wyników. Jak wspomniano, rutynowo stosowaną techniką diagnostyczną jest mikroskopowa ocena zeskrobin oraz włosów. Materiał najlepiej pobrać z obszarów przerzedzeń włosa, ognisk wyłysień oraz z miejsc intensywnego łuszczenia się naskórka. Najbardziej odpowiednie są zmiany świeże oraz obrzeża wyłysień, a nie ich obszar centralny. Pozyskany materiał poddaje się działaniu 10% KOH lub chlorolaktofenolu w celu rozpuszczenia mas keratynowych i lepszej wizualizacji elementów grzyba. Za wynik dodatni uważa się obecność artrospor i/lub strzępek grzyba. Niestety, bezpośrednia ocena mikroskopowa zeskrobin czy włosów w przypadku pacjentów z dermatofitozą jedynie w 40-70% przypadków pozwala na postawienie ostatecznego rozpoznania (4). Dlatego też za najbardziej wiarygodną metodę diagnostyczną uważa się przeprowadzenie hodowli mikologicznej. Badanie to pozwala jednocześnie (na podstawie makro- i mikroskopowego wyglądu kolonii grzyba) na identyfikację gatunku dermatofitów. Najczęściej używanymi podłożami są podłoże testowe dermatofitów DTM (Dermatophyte Test Medium) (ryc. 5) oraz podłoże Sabourauda (ryc. 3 i ryc. 4). Zebrany materiał należy delikatnie nanieść na podłoże, unikając zbyt głębokiego wciskania w nie próby. Podłoże należy obserwować codziennie przez 2-3 tygodnie. W przypadku dermatofitozy wraz ze wzrostem kolonii grzyba podłoże zmienia kolor na malinowy, podczas gdy wzrost grzybów saprofitycznych nie powoduje zmiany koloru lub wywołuje ją po dłuższym czasie wzrastania (ryc. 6). Kolonie M. canis makroskopowo mają białobeżową barwę i pokryte są charakterystycznym „meszkiem”. Warto podkreślić, że nawet badania hodowlane obarczone są ryzykiem wystąpienia wyników fałszywie ujemnych lub fałszywie dodatnich. Na przykład niektóre szczepy M. canis nie zmieniają barwy podłoża hodowlanego na kolor czerwony. Fałszywie ujemny wynik otrzymamy również u zwierzęcia zakażonego M. persicolor, w przypadku kiedy materiałem diagnostycznym były włosy, a nie powierzchowne warstwy naskórka. Ponadto często nie udaje się wyizolować dermatofitów ze zmian typu pseudomycetoma (4). Również u pacjentów, którzy otrzymywali leki przeciwgrzybicze, może nie dochodzić do wzrostu dermatofitów na podłożu. W przypadku wyizolowania dermatofitów od zwierzęcia niewykazującego objawów klinicznych należy podejrzewać zakażenie subkliniczne lub bierne przenoszenie elementów grzybów na sierści zwierzęcia. Aby zdiagnozować obecność dermatofitów u bezobjawowych nosicieli, należy do pozyskania materiału użyć szczoteczki do zębów lub szczoteczki z zestawu chirurgicznego, którymi szczotkuje się kota przez kilka minut, a następnie szczoteczkę umieszcza się na podłożu hodowlanym. Czasem też pozostawia się pacjenta na kilka dni w klatce, a następnie zbiera do badania włosy z podłogi. Alternatywnie można przetrzeć całą sierść kota wilgotnym papierowym ręcznikiem, a następnie jego fragment umieścić na podłożu. Po tym, gdy dojdzie do wzrostu kolonii, możemy przystąpić do identyfikacji gatunku dermatofita. Materiał diagnostyczny pobiera się fragmentem (kwadracikiem 5-7 mm) taśmy samoprzylepnej, którą należy delikatnie odcisnąć na powierzchni badanej hodowli. Powinno to być jedno dotknięcie (bez przesuwania taśmy na boki). Następnie kładzie się ten fragment taśmy na kropli barwnika (laktofenol, błękit metylowy) i przykrywa szkiełkiem nakrywkowym. Preparat ocenia się głównie na obrzeżach taśmy, używając obiektywu o powiększeniu 10x lub 40x. Oceniamy wygląd makrokonidiów, które w przypadku M. canis mają kształt wrzecionowaty, grubą ścianę oraz 6 lub więcej przegród. Kot z piękną, zdrową sierścią to ozdoba gospodarstwa domowego i chluba domowników. Każdy właściciel kota wie, ile przyjemności sprawa głaskanie miękkiego, kociego futra. Jak miło jest, gdy kotek ociera się o nogi swoich opiekunów i głośnym mruczeniem oznajmia przywiązanie i ochotę na zabawę. Niekiedy zdarza się jednak, że zwierzę ma problemy dermatologiczne, a wtedy jego sierść i pyszczek nie wyglądają zachęcająco. Przyczyną mogą być grzyby, które wywołują grzybicę uszu u kota i inne odmiany tej choroby. Jak je rozpoznać i leczyć? Czy opiekun może zarazić się od pupila? Poznaj przyczyny kociej grzybicy Chorobę wywołują dermatofity, a konkretnie zarodniki grzybów z rodzaju Microsporum Canis i Trichophyton, które przenoszą się z sierści innych zwierząt. Pokonują one barierę ochronną w postaci układu immunologicznego i mikroflory skóry, a potem kolonizują naskórek, a także keratynę włosów i pazurów. Stopniowo zajmują kolejne części ciała. Niekiedy chory kot w trakcie wylizywania sierści przenosi grzyby do wewnątrz organizmu, a wtedy mogą one zaatakować organy układu oddechowego czy pokarmowego. Co więcej, część zarodników zostaje w miejscach, gdzie kot często przebywa, a więc na legowisku, kanapie czy w transporterze. Dlatego choroba jest trudna do zwalczenia i może nawracać. Które zwierzęta narażone są na zakażenie? Najbardziej narażone są osobniki niedożywione i zaniedbane. Często są to zwierzęta bezdomne czy zapomniane przez właścicieli. Ich układ immunologiczny nie działa tak sprawnie, jak u kotów zdrowych, karmionych odpowiednio dobraną karmą. Osobniki te zmagają się często z inwazją pcheł i kleszczy, których ugryzienia ranią naskórek i osłabiają organizm. Druga grupa ryzyka to pupile, które często przebywają wśród innych kotów, a więc kociaki podwórkowe i te oddawane pod opiekę do hoteli dla zwierząt. Grzybicą zarażają się czasem kotki podczas rui i karmienia kociąt, a także koty długowłose, takie jak persy. Czynnikiem zmniejszającym odporność na tego rodzaju infekcje jest też z stres. Jak rozpoznać grzybicę skóry u kota? Niektóre koty przechodzą infekcję bezobjawowo. Objawy grzybicy widać zwłaszcza w jej zaawansowanym stadium w postaci fragmentów zrogowaciałej sierści i naskórka, strupów i czerwonych plam na skórze szyi, grzbietu, podbrzusza i na opuszkach łap. W przypadku grzybicy uszu u kota, na jego głowie i uszach widać łuszczącą się skórę bez sierści. Uszy wyglądają wewnątrz, jakby były bardzo brudne. Kociak z zaawansowaną grzybicą drapie się i gryzie, bo dokucza mu świąd. Tak powstają ranki w skórze, w których łatwo rozwija się infekcja bakteryjna. Zwierzę traci apetyt i ochotę na zabawę. Jakie miejsca na ciele zwierzaka mogą być zaatakowane przez grzyby? Dermatofitoza może zaatakować różne miejsca na skórze i w organizmie kota. Ze względu na umiejscowienie wyróżniamy odmiany grzybicy: grzybica ucha zewnętrznego i kanału słuchowego;grzybica pazurów;zapalenie skóry na tle grzybiczym;grzybica organów wewnętrznych. Na czym polega leczenie grzybicy u kota? Zwierzaka ze zmianami skórnymi zabierz do gabinetu weterynaryjnego. Przed zdiagnozowaniem weterynarz zwykle pobiera próbkę zmienionego naskórka do badania laboratoryjnego. Walka z chorobą obejmuje leczenie miejscowe poprzez wcieranie w zmienione chorobowe miejsca maści, szamponów i płukanek. Świetnie działają też uzupełnione tabletki, które podaje się razem z karmą. W przypadku powikłań skórnych konieczny jest też antybiotyk. Twój kot ma pasożyty? Poproś lekarza weterynarii o skuteczny środek, zwalczający pchły i kleszcze. W trakcie rekonwalescencji kociak powinien nosić specjalny kołnierz, który uniemożliwi mu wylizywanie lekarstw ze skóry. Walka z infekcją grzybiczą. O czym warto pamiętać? W trakcie leczenia trzeba dezynfekować dom, a zwłaszcza legowisko kotka i miejsca, gdzie lubi leżeć. W sklepie zoologicznym kupisz skuteczne środki do dezynfekcji w formie aerozolu. Spryskaj nim transporter zwierzaka, jego drapak i zabawki. Zdezynfekuj szczotki do czesania sierści. Kocury z długim futrem przed leczeniem trzeba ostrzyc. Ułatwi to smarowanie skóry maścią i obserwację objawów. Zadbaj też, aby mruczek dostawał w pełni zbilansowane pożywienie. W razie potrzeby uzupełnij je suplementami, które wzmocnią jego układ odpornościowy. Grzybica uszu u kota. Jak się nie zarazić od zwierzęcia? Jest to choroba zakaźna, na szczęście dla człowieka mało zaraźliwa. Zdarzają się jednak przypadki, że opiekunowie zarażają się od swoich pupili. Dlatego pamiętaj, aby przed zabiegami pielęgnacyjnymi i leczniczymi włożyć rękawiczki. Narażone na zakażenie są zwłaszcza osoby z chorobami autoimmunologicznymi, w trakcie chemioterapii oraz seniorzy i małe dzieci. Na czym polega profilaktyka grzybicy? Przede wszystkim kot powinien dostawać karmę dobrej jakości, przystosowaną do jego wieku i potrzeb żywieniowych. Poza tym pilnuj, aby twój pupil nie miał pasożytów skórnych. W zapobieganiu grzybicy pomaga też kocia toaleta, czyli wylizywanie sierści. Jeśli twój kociak ma długie futro, to jego języczek może nie wystarczyć. Wyczesuj mu regularnie martwą sierść i wyrzucaj ją do kosza. Każdy miłośnik kotków uwielbia głaskanie kociego futra. Warto jednak pamiętać, że kot w domu to nie tylko przyjemność i zabawa. To również obowiązek dbania o jego zdrowie. 10 min czytania opublikowano 26 listopada 2021 Grzybice skóry wywołane są przez mikroorganizmy należące do różnych grup. Możemy wyróżnić grzybice wywołane przez grzyby dimorficzne ja histoplazmoza czy sporotrichoza i drożdżaki jak malassezioza oraz grzybice powierzchowne wywołane przez dermatofity. Grzybice wywołane przez grzyby dimorficzne w naszym klimacie zdarzają się bardzo sporadycznie i nie stanowią istotnego problemu, z kolei malssezioza jest dermatozą wtórną wikłającą inne choroby jak przykładowo alergie. Tematem niniejszego artykułu są grzybice powierzchowne określane jako dermatofitozy, które stanowią istotny problem u kotów a dodatkowo jako zoonozy mogą zarażać właścicieli. Choroba nie jest aż tak powszechna jak się powszechnie uważa (wśród dermatologów istnieje nawet takie powiedzenie „jeśli coś wygląda jak grzybica zapewne nią nie jest”), ale w przypadku jej wystąpienia wiąże się zwykle z długotrwałym i kłopotliwym leczeniem. Ostatnie dostępne badania epidemiologiczne wykonane w naszym kraju określiły, że grzybice skóry stanowią niecałe 12% wszystkich problemów dermatologicznych u tego gatunku. Bardzo ważnym aspektem dotyczącym grzybicy jest jej zakaźność dla człowieka. W badaniach stwierdzono, że od ponad 50% kotów pochodzących od właścicieli którzy chorowali na grzybice wyizolowano dermatofity M. canis – dermatofita najczęściej wywołującego tą chorobę u kotów. Co ważne duży odsetek kotów około 15% nie wykazywał jakichkolwiek objawów chorobowych. Koty można więc uznać za jedno z istotniejszych źródeł zakażenia tą chorobą dla człowieka. Cechy szczególne dermatofitów Cechą szczególną grzybów należących do dermatofitów jest predylekcja do skeratynizowanych tkanek - czyli takich, które zawierają w sobie białko keratynę, a więc naskórka, pazurów i włosów. Trzy główne rodzaje dermatofitów odpowiedzialne są za chorobę: Microsporum, Trichophyton i Epidrmophyton. Cechą wspólną dla tych mikroorganizmów jest zdolność do rozkładania białka keratyny dzięki umiejętności do wytwarzania specyficznego, trawiącego ją enzymu. Dermatofity można podzielić są na zoofilne, powodujące grzybice zarówno u ludzi jak i zwierząt ( np. M. canis, T. verrucosum), antropofilne ( T. rubrum, E. floccosum) oraz geofilne (M. gypseum) bytujące w glebie. Dla grzybów zoofilnych głównym gospodarzem są zwierzęta, ale mogą one zakażać również człowieka, dla grzybów antropofilnych głównym gospodarzem jest człowiek ale bywają przypadki zakażenia zwierząt, grzyby geofilne zakażają i ludzi i zwierzęta. Zakażenie niektórymi dermatofitami następuje od typowych gospodarzy. Zakażenia T. mentagrophytes związane są głównie po kontakcie z zakażonymi gryzoniami, tak więc najpowszechniej będzie występować u kotów kotów najważniejszym i najczęściej izolowanym dermatofitem jest M. canis, dużo rzadziej spotyka się grzybice wywołane przez M. gypseum T. mentagrophytes. Pozostałe gatunki takie jak Epidermophyton floccosum, M audouinii, M. cookei, M. nanum, M. persicolor., T. rubrum., T. schoenleinii jak również inne są przyczyną sporadycznych zakażeń. U części kotów możliwe są zakażenia bezobjawowe, ale występowanie tego typu zakażeń jest obecnie kwestionowane. Izolowany z sierści materiał genetyczny dermatofitów często jest jedynie zanieczyszczeniem, a nie dochodzi u takich zwierząt do rozwoju choroby. Uważa się, że główne patogeny dające bezobjawowe zakażenia to M. canis rzadziej M. gypseum, T. terrestre i T. ajelloi a wyjątkowo również T. zarażenia się dermatofitami dochodzi za pośrednictwem artrospor znajdujących się na włosach zwierząt, jak również w środowisku gdzie przebywają chore koty. Oznacza to, że można się zarazić przebywając w miejscu gdzie bytował zakażony kot, nawet długo po tym jak kot opuścił dane miejsce (artrospory zachowują zakaźność przez wile miesięcy).Występuje predylekcja rasowa do rozwoju choroby - częściej stwierdzana jest u - kotów perskich i himalajskich. W przypadku kotów perskich spotykane są trudne do leczenia postacie przewlekłe choroby. Dermatofitozy rozwijają się zwykle u kotów z osłabionym układem immunologicznym. Bardziej podatne są koty młode oraz stare, jak również te, u których występują zakażenia innymi chorobami zakaźnymi jak wirusem niedoboru immunologicznego, wirusem zakaźnego zapalenia otrzewnej, białaczki lub też u zwierząt z nowotworami. Ponadto ciąża i laktacja są czynnikami zwiększającymi podatność na chorobę. Infekcja grzybicza może również prowadzić do zaburzeń w układzie immunologicznym, co jest przyczyną trudności w jej kliniczne grzybicy u kotówGrzybica należy do chorób o dosyć zróżnicowanych objawach klinicznych, a zjawisko to określa się w dermatologii mianem mimikry czyli wzajemnego upodabnianie się klinicznie różnych etiologicznie jednostek chorobowych. Najpowszechniej występującymi objawami są wyłysienia, rumień oraz łuski i strupy. Włosy w miejscach występowania zmian zwykle są połamane. Z powodu nadmiernego rogowacenia naskórka w mieszkach włosowych dochodzi do ich zaczopowania co prowadzi do powstania zaskórników. Niekiedy obecne jest zapalenie mieszków włosowych, co prowadzi do powstania grudek i strupów. Innym możliwym objawem jest typowy dla kotów syndrom - prosówkowe zapalenia skóry. Choroba ta polega na powstawaniu na powierzchni skóry licznych grudek wielkości spotykana jest postać kerion i pseudomycetoma (głęboka guzowata). W przypadku tych postaci choroby powstają guzki i guzy. Wyjątkowo dermatofity odpowiadają za zapalenie zewnętrznego przewodu słuchowego. Wyjątkowa postacią dermatofitozy jest pokrzywka barwnikowa występująca u kotów rasy sfinx i dewon rex w postaci licznych grudek i plamek rozsianych po całej powierzchni chodzi o lokalizacje to najpowszechniej dotyczą one głowy zwierzęcia, jego małżowin usznych i kończyn, chociaż zdarzają się postacie uogólnione. Świąd występujący w przebiegu choroby jest zmienny, bywa że prawie nie występuje, u niektórych kotów jest natomiast grzybicy u kotów Rozpoznanie grzybicy, poza objawami klinicznymi u kota opiera się na badaniach dodatkowych. Pomocne jest badanie w świetle lampy Wooda. Lampa ta emituje promieniowanie ultrafioletowe i powoduje fluorescencje matabolitów wytwarzanych przez niektóre gatunki dermatofitów głównie z rodzaju Microsporum. Ostatnio do rozpoznawania grzybic stosowana jest dermoskopia czyli mikroskopia przyżyciowa, polegająca na oglądaniu pod dużym powiększeniem, od kilkudziesięciu do dwustu razy, powierzchni skóry. W przypadku włosów zakażonych dermatofitami mają one charakterystyczne kształt możliwy do zaobserwowania w tym badaniu. Kolejnym badaniem umożliwiającym rozpoznanie jest badanie włosa lub zeskrobiny pod mikroskopem, co uwidacznia typowe struktury dermatofitów jak zarodniki. W przypadku gdy badania nie są rozstrzygające można wykonać badania badanie hodowlane i histopatologiczne lub badanie PCR. Wadą badania hodowlanego jest długi czas oczekiwania na wyniki ponieważ dermatofity rosną stosunkowo wolno na wynik badania hodowlanego czeka się przynajmniej kilka dni a czasem nawet do 2 tygodni. Badanie histopatologiczne, jest badaniem inwazyjnym wykonywane jest niezbyt powszechnie. Wymaga ono pobrania wycinka skóry (w znieczuleniu) i następnie jego odpowiednim zabarwieniu. Również w tym przypadku okres oczekiwania na wynik może wynosić do dwóch tygodni. Metoda ta jest zarezerwowana do diagnostyki guzowatych form grzybic. Oznaczenie materiału genetycznego dermatofitów metoda PCR jest szybsze i podobnie jak badanie hodowlane pozwala na identyfikację gatunku. Wadą metody jest jej bardzo duża czułość powodująca, że wykryty zostanie również materiał genetyczny w przypadku gdy jest on jedynie zanieczyszczeniem ze środowiska, a do rzeczywistego zakażenia nie doszło. Metoda ta da więc wynik dodatni u kota już wyleczone na powierzchni skóry którego jest materiał genetyczny pochodzący od martwych dermatofitów. Wynik dodatni testu PCR więc nie zawsze należy wiązać z rzeczywistym grzybicy u kotówW przypadku gdy dermatofitoza zostanie potwierdzona jedną z podanych powyżej metod, leczenie jest zwykle długotrwałe. Generalnie opiera się ono na stosowaniu leków miejscowych i ogólnoustrojowych. Zaleca się by skrócić włos co ułatwia penetrację leków i zmniejsza zanieczyszczenie środowiska zarodnikami. Poza bardzo ograniczonymi miejscowymi zmianami stosowane jest jednoczesne leczenie miejscowe i ogólnoustrojowe. Samo leczenie miejscowe z zastosowaniem maści czy płynów zawierających w swoim składzie leki przeciwgrzybicze nie zawsze jest skuteczne w związku ze specyficznym behawiorem kota (po prostu leki są szybko zlizywanie i zbyt krótko znajdują się na powierzchni skóry kota). Alternatywa jest kąpiel całego zwierzęcia w szamponach zawierających w swoim składzie substancje przeciwgrzybicze których kilka jest dostępnych w Polsce. Leczenie ogólnoustrojowe opiera się natomiast na podawaniu leków przeciwgrzybiczych zwykle doustnie w tabletkach przez okres czasem nawet kilku tygodni. Metoda jest uciążliwa zarówno dla kota jak i właściciela. Inną metodą leczenia jest stosowanie szczepionek przeciwgrzybiczych chociaż w tym przypadku ostatnio poddawana jest w wątpliwość możliwość wyleczenia kota wyłącznie za pomocą szczepień metafilaktycznych czyli w trakcie trwania choroby. Szczepienie kotów jest ponadto skuteczną metodą by zapobiegać ponownemu wystąpieniu choroby. Dlatego, nawet jeśli leczenie nie polegało na stosowaniu szczepionek warto jest by kot został zaszczepiony po przebyciu choroby i następnie regularnie doszczepiany. Szczególnie na szczepienie przeciwko grzybicy powinni zwrócić uwagą właściciele kotów wychodzących. Koty takie podczas spacerów spotykają się z innymi dzikimi zwierzętami oraz innymi kotami, od których łatwo mogą się zarazić dermatofitozą. Drugą grupą kotów szczególnie narażonych na wystąpienie grzybicy są koty wystawowe, które często podróżują i kontaktują się z innymi osobnikami swojego gatunku. Nadmienić warto również, że ponieważ do grzybicy a zwłaszcza do bezobjawowego nosicielstwa predysponowane są koty długowłose, one również powinny być szczepione przeciwko dermatofitozie. Stosowanie regularnych szczepień ustrzeże nas przed koniecznością często trwającego kilka tygodni leczenia oraz ochroni nas przed zarażeniem się od kota grzybicą Objawy dermatofitozy u kota w postaci wyłysień i stropów na głowie i małżowinach usznych Zakażenie dermatofitami pazurów widoczna ich deformacja Ryc. 3 Dermatofitoza u młodego kota, na kończynie miednicznej widoczne wyłysienie i znacznych rozmiarów łuskostrup Fluorescencja w światle lamy Wooda włosów zakażonych dermatofitem M. canis Ryc. 5 Zarodniki dermatofitów widoczne w badaniu mikroskopowym włosa. Literatura:Angarano D., Scott D.: Use of ketoconazole in treatment of dermatophytosis in a dog. J. of the AVMA 190, 1433–1434, Bensignor E.: Dermatophytosis due to Microsporum persicolor (13 cases) or Microsporum gypseum (20 cases) in dogs. Vet. Dermatol. 10, 1-79, 1999Cornelissen F., Vanden Bossche H.: Synergism of the antimicrobial agents miconazole, bacitracin and polymyxin. B. Chemotherapy 29, 419–427, P., Moriello K., Shaw S.: A review of systemic antifungal agents. Vet. Dermatol. 6, 59–66, K., Medleau L., Cornelius L.: Evaluation of the toxicity of topical enilconazole in cats. 4th World Congress of Veterinary Dermatology A., Rohrbach B., Toal R., Rinaldi M., Grace L., Jones J.: Treatment of blastomycosis with itraconazole in 112 dogs. J. of Vet. Int. Med. 10, 365–371, H., Hepler D., Larson K.: Effectiveness of a topical antifungal agent (clotrimazole) in dogs. J. of the AVMA 179, 163–165, K., Coyner K., Trimmer A. i wsp.: Treatment of shelter cats with terbinafine and concurrent lime sulfur rinses. Vet. Dermatol., 2013, 24, C., Diesel A., Patterson i wsp.: Charakterization of the cutaneus mycobiota in healthy and allergic cats using next generation sequencing. Vet. Dermatol., 2017, 28, Treatment of dermatophytosis in dogs and cats: review of published studies. Vet. Dermatol. 15, 99–107, Coyner K., Paterson S., Mignon B.: Diagnosis and treatment of dermatophytosis in dogs and cats. Vet. Dermatol., 2017, 28, D., Miller W., Griffin C.: Muller & Kirk’s Small Animal Dermatology, 6th Edition, Saunders, Philadelphia, USA, Szczepanik, Piotr Wilkołek, Grzegorz Kalisz, Anna Śmiech Urticaria pigmentosa due to Microsporum canis Infection in a Sphynx Cat - Case report. Acta Vet. (Beogr. 2020, 70, 511-517 Autor: dr hab. Marcin Szczepanik

grzybica skóry u kota