Decydując się na taką przerwę, dobrze jest określić jej zasady np. długość jej trwania. Przerwa w związku z powodu poznania innej osoby, również może prowadzić do rozstania. Osoba, która nie może podjąć decyzji pomiędzy obecnym partnerem a potencjalnym, decydując się na przerwę, jeszcze bardziej oddali się od osoby, z poczucie wzmożonej czujności i/lub napięcia emocjonalnego, trudności z koncentracją i uczucie pustki w głowie. Codzienność z zespołem lęku uogólnionego. Relaks i odpoczynek niemożliwy. Najczęstszymi trudnościami doświadczanymi przez osoby cierpiące na zespół lęku uogólnionego jest ciągłe zamartwianie się oraz brak Skuteczna odmowa zgody na rozwód jest możliwa np. gdy: – nie zgadzasz się na rozwód z powodów religijnych, – mimo, że to nie ty ponosisz winę za rozpad małżeństwa, wybaczyłeś winy swojemu współmałżonkowi, – wciąż wierzysz w naprawę i trwałość związku, – ciągle kochasz współmałżonka i wierzysz w reaktywację To na pozór bardzo proste pytanie: Kiedy można żądać rozwodu, wiąże się niejednokrotnie z dość poważnymi problemami. Nie dla każdego bowiem te same powody mogą stanowić przesłankę do podjęcia decyzji o rozwodzie. I nie zawsze te powody są wystarczające. Małżeństwo w polskim systemie prawnym opiera się na zasadzie trwałości. W związku z powyższym rozwód jest możliwy Lorafen - podstawowe informacje o leku: Lek Lorafen zawiera w swoim składzie substancję czynną lorazepam, która zaliczana jest do grupy benzodiazepin. Dzięki swoim właściwościom, Lorafen działa przeciwlękowo oraz nasennie, a także wykazuje słabsze działanie przeciwdrgawkowe i rozluźniające napięcie mięśni szkieletowych. ogoh ogoh sang hyang aji ratu sumedang. Obowiązek alimentacyjny orzeczony na podstawie art. 27 KRO wygasa najpóźniej z chwilą uprawomocnienia się wyroku orzekającego rozwód. Nie może dłużej pozostawać w obrocie tytuł wykonawczy zasądzający świadczenie alimentacyjne pomiędzy małżonkami na podstawie art. 27 KRO, skoro doszło do rozwiązania małżeństwa na skutek orzeczenia rozwodu. Z uzasadnienia Sadu Najwyższego Skarga wniesiona przez pozwaną jest oczywiście bezzasadna. Skarżąca dopatruje się niezgodności prawomocnego orzeczenia w przyjęciu przez Sąd Okręgowy w K., że obowiązek alimentacyjny powoda wygasł w związku z uprawomocnieniem się wyroku rozwodowego Sądu Okręgowego w G. z dnia 1 lutego 2010 r. Jako przepisy prawa, z którymi uznaje, że zaskarżony wyrok jest sprzeczny skarżąca podała art. 60 w zw. z art. 27 KRO. Pogląd ten jest nietrafny, gdyż utrwalona już praktyka orzecznicza przyjmuje, że obowiązek alimentacyjny orzeczony na podstawie art. 27 KRO wygasa najpóźniej z chwilą uprawomocnienia się wyroku orzekającego rozwód (por. uchwała SN z 13 lipca 2011 r., III CZP 39/11). W sprawie trafnie zatem dokonano interpretacji przepisów art. 60 i 27 KRO uznając, że nie może dłużej pozostawać w obrocie tytuł wykonawczy zasądzający świadczenie alimentacyjne pomiędzy małżonkami na podstawie art. 27 KRO, skoro doszło do rozwiązania małżeństwa na skutek orzeczenia rozwodu. Co prawda skarżący wśród podstaw skargi wskazuje także na art. 365 § 1 KPC odnoszący się do mocy wiążącej wyroku rozwodowego, w którego treści stwierdzono brak podstaw do zmiany wysokości obowiązku alimentacyjnego, ale skarżący nie uznaje, że zaskarżony wyrok jest niezgodny z tym właśnie przepisem. Na marginesie można jednak wskazać, że zakres mocy wiążącej wyroku rozciąga się przede wszystkim na treść sentencji orzeczenia, a z tejże nie sposób jednoznacznie uznać, że doszło do ustanowienia nowego obowiązku alimentacyjnego. Jeśli zaś nawet skarżący tak twierdzi to kwestia ta nie może być analizowana w sprawie dotyczącej pozbawienia wykonalności innego tytułu wykonawczego dotyczącego świadczenia wynikającego z innej podstawy prawnej. (Opracowano na podstawie Postanowienia Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 31 stycznia 2018 r. V CNP 37/17) Radca Prawny/Mediator Sądowy - Prowadzę bardzo dużą ilość spraw z zakresu szeroko pojętego prawa rodzinnego. Najwięcej spośród nich oczywiście dotyczy spraw rozwodowych, choć równie spora grupa zleceń dotyczy spraw o ustalenie kontaktów, alimenty, czy też ograniczenie bądź pozbawienie władzy rodzicielskiej. Jeśli zastanawiacie się Państwo nad rozwodem i rozważacie wszelkie za i przeciw, z pewnością zadaliście sobie pytanie jak długo będzie to trwało. Spieszę z informacją: można rozwieść się na pierwszej rozprawie. Niestety zależy to od kilku opisanych poniżej czynników: 1. Wina w rozkładzie pożycia. Rozwód na pierwszej rozprawie nie będzie możliwy, jeśli którakolwiek ze stron wniesie o ustalenie winy. Takie żądanie powoduje konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego. Jego celem będzie ustalenie, który z małżonków (a może oboje) ponosi winę za rozpad małżeństwa. Sąd będzie więc badał złożone na okoliczność winy dowody. Najczęściej również przesłucha świadków. W praktyce ustalanie winy znacznie przedłuża czas postępowania rozwodowego. 2. Dobro małoletnich dzieci. Posiadanie przez strony wspólnych małoletnich dzieci może przedłużyć proces rozwodowy. Sąd musi wtedy w wyroku rozwodowym zawrzeć postanowienia ich dotyczące. Szerzej na ten temat możecie Państwo przeczytać we wpisie Jednak nawet jeśli macie Państwo dzieci, rozwód na pierwszej rozprawie nie jest niemożliwy. Warunkiem do jego uzyskania jest wypracowanie i przedstawienie Sądowi zgodnego stanowiska stron w zakresie władzy rodzicielskiej, pieczy i opieki nad dziećmi, kontaktów oraz ich miejsca zamieszkania po rozwodzie. Takie wspólne stanowisko musi uwzględniać dobro małoletnich dzieci oraz być zgodne z obowiązującymi przepisami. Istnieje wtedy duże prawdopodobieństwo, że Sąd uwzględni ustalenia stron i orzeknie rozwód na pierwszej rozprawie. 3. Alimenty. Jeśli strony mają małoletnie dzieci, prócz powyższych ustaleń konieczne jest również ustalenie kto i w jakim zakresie ponosi koszty ich utrzymania. W tym wypadku, jeśli zależy Państwu na czasie, najlepiej przedstawić Sądowi zgodne żądanie w tym zakresie. Ponownie Sąd prawdopodobnie uwzględni wolę stron i wyrokiem jedynie potwierdzi to, co zostało już ustalone. 4. Mieszkanie. Ostatnim elementem, który może wpłynąć na skrócenie lub przedłużenie postępowania rozwodowego jest kwestia wspólnego zamieszkiwania stron po rozwodzie. Jeśli strony nie będą zmuszone mieszkać razem, sprawę załatwi (a postępowanie skróci) obustronne żądanie nieorzekania o mieszkaniu stron. Wtedy wyrok może zapaść na pierwszej rozprawie. Co jednak w sytuacji, gdy po rozwodzie strony muszą nadal mieszkać razem? Wspólnie wypracowane stanowisko w tym zakresie pozwoli na maksymalne skrócenie postępowania przed Sądem. Strony powinny przestawić Sądowi zgodny plan użytkowania mieszkania. Np. po jednym pokoju dla każdego z małżonków, części wspólne do wspólnego użytkowania. Również i tutaj istnieje duże prawdopodobieństwo, że Sąd zgodne stanowisko stron uwzględni i orzeknie wyrok na pierwszej rozprawie. 5. Stawiennictwo stron na rozprawie. Najważniejszym czynnikiem pozwalającym na to, aby Sąd orzekł rozwód na pierwszej rozprawie jest stawiennictwo stron. Jest to kwestia często nie brana pod uwagę przez strony i ich pełnomocników, wychodzących z założenia, że nieprawdopodobne jest, aby ktokolwiek nie pojawił się na własnej rozprawie rozwodowej. Takie sytuacje mają jednak miejsce i postępowanie w ich przypadku omówię w osobnym wpisie. Jak Państwo widzą rozwód na pierwszej rozprawie jest możliwy, jeśli strony przedstawią Sądowi zgodne stanowiska w ww. kwestiach, a ten przychyli się do ich żądania w tym zakresie. Zapraszam do zapoznania się z pozostałymi wpisami z kategorii rozwody. Jeśli chcemy zakończyć swój związek małżeński, niezbędne będzie, na początku, złożenie wniosku do sądu. Z pozoru może się wydawać, że jest to prosta czynność, jednak jak się okaże, może przysporzyć wielu osobom problemy. Bardzo ważne jest to, aby pozew był szczegółowo i dokładnie napisany. Dzięki temu sprawa rozwodowa może być krótsza, ponieważ nie będzie trzeba przeprowadzać dodatkowego postępowania dowodowego. We wniosku musimy określić czy chcemy rozwód z orzekaniem o winę czy nie. Jeśli wybierzemy pierwszą opcję mamy pewność, że cały proces nie będzie trwał długo. W treści pozwu możemy też wspomnieć o chęci starania się o alimenty albo ustalenia władzy rodzicielskiej nad dziećmi. Jeśli chcemy mieć pewność, że napisany przez nas wniosek jest wykonany poprawnie, warto poprosić o pomoc prawnika, który nas pokieruje. Wniosek trzeba przesłać do odpowiedniego sądu. Przyjmuje się, że ma być to placówka w okręgu ostatniego miejsca zamieszkania małżonków, jeśli jedna z osób nadal tam mieszka. Jeśli nie, należy wybrać sąd w okręgu zamieszkania małżonka, którego pozywamy. Jeśli nie ma takiej możliwości, należy wybrać sąd osoby, która pozywa małżonka. Nie ma możliwości, żeby dwie strony złożyły pozew rozwodowy. Może to wykonać tylko jedna osoba, a druga musi na niego odpowiedzieć. Jednak chęć rozwodu może być po obu stronach. Gdy już napisaliśmy wniosek i wysłaliśmy go do odpowiedniego sądu, należy dokonać opłaty. Zazwyczaj wynosi to około 600zł. Można wystąpić o zwolnienie z poniesienia kosztów rozprawy, jeśli opłacenie pozwu spowoduje znaczący uszczerbek finansowy. Po dostarczeniu do sądu pozwu, placówka przekaże pisemnie obu stroną informacje o dokładnej dacie rozprawy. Jeśli nasz wniosek będzie dawał nadzieję na odbudowanie związku sąd może zachęcić strony do mediacji. Może również skierować na nie małżonków podczas procesu, jeśli wtedy się okaże, że jest możliwość odbudowania pożycia. Sąd może orzec o rozwodzie, gdy udowodnione zostanie, że pożycia małżonków nie da się uratować. Warto jednak wspomnieć, że istnieją sytuację, w których sąd może nie udzielić rozwodu, nawet jeśli pożycie małżeńskie rozpadło się na stałe. Przede wszystkim sąd nieorzecze rozwodu, jeśli przez niego ucierpiałoby dobro małoletnich dzieci obu stron. Drugą sytuacją jest, gdy rozwodu chce jedynie strona, która przyczyniła się do rozpadu małżeństwa. Ostatnią sytuacją, kiedy rozwód będzie niemożliwy to orzeczenie go, gdy będzie on sprzeczny z zasadami współżycia społecznego. Mowa tutaj o sytuacji, gdy jedna ze stron jest nieuleczalnie chora i potrzebuje pomocy małżonka. Jednak każdą z tych sytuacji sąd rozpatruje indywidualnie i poznając dowody w sprawie, może paść różny wyrok. Rozwód w Jarosławiu – jak to wygląda w praktyce W trakcie trwania rozwodu na początku małżonkowie zostaną wypytani o podstawowe rzeczy: czy mają dzieci, w jakiej sytuacji finansowej się znajdują lub czy prowadzą wspólne gospodarstwo domowe. Później zazwyczaj będą przesłuchani świadkowie, którzy mogą przytoczyć ważne informacje w sprawie. Później sąd przesłucha małżonków. Podczas tej części rozwodu, każdy z nich będzie mógł powiedzieć, jak z ich perspektywy wygląda pożycie. Podczas wyroku rozprawy sąd musi określić, kto jest winny rozpadowi małżeństwa. Powinien też rozwiązać sprawę alimentów oraz opieki nad dzieckiem. Oczywiście większość rozwodów trwa nawet kilka miesięcy i nie kończą się one na jednej rozprawie. Powyższy opis to schematyczny opis rozprawy rozwodowej, która w rzeczywistości może wyglądać trochę inaczej. Porady prawne w tym zakresie udzieli Adwokat z Jarosławia – Celestyna Kusa Gajur. Jeżeli między małżonkami nastąpił zupełny i trwały rozkład pożycia, każdy z małżonków może żądać, ażeby sąd rozwiązał małżeństwo przez rozwód. Sąd nie rozwiąże małżeństwa jedynie w przypadku, gdy rozwiązania małżeństwa żąda małżonek wyłącznie winny jego rozkładowi, podczas kiedy drugi z małżonków nie zgadza się na rozwód, a rozwiązaniu małżeństwa sprzeciwiają się zasady współżycia społecznego (na przykład dobro małoletnich dzieci stron) Należy sobie zadać pytanie, kiedy możemy mówić o zupełnym i trwałym rozkładzie pożycia? Mianowicie, rozkład jest zupełny, gdy nie istnieje między małżonkami więź duchowa, fizyczna ani gospodarcza. Gdy jednak przy zupełnym braku więzi fizycznej i duchowej pozostaje pewna więź gospodarcza, sąd okręgowy właściwy dla ostatniego wspólnego miejsca zamieszkania stron, pomimo to może uznać rozkład pożycia za zupełny, Takim przykładem więzi gospodarczej, która nie ulega zerwaniu pomimo zupełnego rozkładu pożycia małżeńskiego jest wspólny kredyt hipoteczny. Do uznania, że rozkład jest trwały, nie jest konieczne stwierdzenie, że powrót małżonków do pożycia jest niemożliwy. Wystarczy jedynie oparta na doświadczeniu życiowym oraz znajomości charakterów małżonków ocena, że w okolicznościach sprawy powrót do wspólnego pożycia nie nastąpi. Czasami do uznania, że nastąpił zupełny i trwały rozkład pożycia małżeńskiego wystarczy przesłuchanie informacyjne stron. Dotyczy to w szczególności postępowań, w których obie strony wnoszą o rozwiązanie małżeństwa bez orzekania o winie. Sąd rozwodowy ustalając zupełny i trwały rozkład pożycia nie jest obowiązany do oceny ważności jego powodów, tj. nie ma obowiązku badać, czy w świetle zasad współżycia społecznego są wystarczające istotne dla ogółu społeczeństwa (tj. czy są doniosłe i ważne dla innych ludzi) Dowodami na zupełny i trwały rozkład pożycia małżeńskiego mogą być dokumenty prywatne, dokumenty urzędowe, opinie biegłych sądowych czy zeznania świadków. Jak rozwiązać kryzys w związku małżeńskim? Rozwód i separacja są prawnymi środkami rozwiązywania problemów w związku małżeńskim. Choć oba mechanizmy pozostają do siebie zbliżone, zważyć należy na istotne różnice i odrębne konsekwencje, wywoływane poprzez wydanie wyroku rozwodowego oraz wyroku orzekającego separację prawną. Czym zatem różnią się obie instytucje i która z nich jest lepsza dla zażegnania konfliktu pomiędzy małżonkami? Wątpliwości w tym zakresie wyjaśnia adwokat Angelika Rucińska. Zgodnie z przepisem art. 56 każdy z małżonków może żądać, ażeby sąd rozwiązał małżeństwo przez rozwód, jeśli między małżonkami nastąpił zupełny i trwały rozkład pożycia. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury i doktryny, pożycie małżeńskie charakteryzowane jest poprzez istnienie trzech, podstawowych więzi: gospodarczej, duchowej (emocjonalnej) oraz fizycznej. Analiza pożycia małżeńskiego będzie zatem sprowadzała się do ustaleń, czy strony zamieszkują razem, prowadzą wspólne gospodarstwo domowe, współżyją ze sobą fizycznie oraz czy łączy ich więź uczuciowa. Dopiero stwierdzenie, że doszło do łącznego ustania wszystkich, powyższych elementów, uzasadnia żądanie orzeczenia rozwodu, o ile oczywiście ich zerwanie nosi znamiona ,,trwałości”, co oznacza, że nie ma możliwości na wznowienie pożycia w przyszłości. Jedynie w wyjątkowych sytuacjach dopuszczalne jest uznanie za zupełny rozkład pożycia sytuacji, gdy przy niepełnym zaniku określonej więzi, intensywność rozpadu innych relacji pozwala orzec, że rozkład jest zupełny. Jednocześnie ustawodawca określił tzw. negatywne przesłanki rozwodowe, których zaistnienie, pomimo stwierdzenia zupełnego i trwałego rozkładu pożycia małżeńskiego, czyni niedopuszczalnym podjęcie przez sąd rozstrzygnięcia w przedmiocie orzeczenia rozwodu. Rozwód nie jest możliwy w następujących przypadkach: Jeżeli wskutek niego mogłoby ucierpieć dobro wspólnych dzieci małżonków, Jeżeli z innych względów orzeczenie rozwodu byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, a także: Jeżeli rozwodu żąda małżonek wyłącznie winny rozkładu pożycia, chyba że drugi małżonek wyrazi zgodę na rozwód lub gdy odmowa jego zgody na rozwód jest w danych okolicznościach sprzeczna z zasadami współżycia społecznego. W wyroku orzekającym rozwód sąd obligatoryjnie zamieszcza postanowienia w przedmiocie władzy rodzicielskiej nad wspólnym małoletnim dzieckiem obojga małżonków, kontaktach rodziców z dzieckiem (na zgodny wniosek stron sąd nie orzeka o tych kontaktach) oraz w jakiej wysokości każdy z małżonków jest obowiązany do ponoszenia kosztów utrzymania i wychowania dziecka (alimenty). Szczególnie istotnym jest okoliczność, iż już w rozstrzygnięciu rozwodowym sąd może powierzyć wykonywanie władzy rodzicielskiej jednemu z rodziców, ograniczając władzę rodzicielską drugiego z nich do określonych obowiązków i uprawnień. Poza powyższym, jeżeli małżonkowie zajmują wspólne mieszkanie, sąd w wyroku rozwodowym orzeka także o sposobie korzystania z tego mieszkania przez czas wspólnego w nim zamieszkiwania rozwiedzionych małżonków (w wyjątkowych przypadkach sąd może orzec eksmisję drugiego małżonka). Dodatkowo, na wniosek jednego z małżonków, możliwe jest w ramach przedmiotowego wyroku dokonanie podziału majątku wspólnego stron, o ile przeprowadzenie tego podziału nie spowoduje nadmiernej zwłoki w postępowaniu (art. 58 Orzekając rozwód sąd rozstrzyga także, czy i który z małżonków ponosi winę za rozkład pożycia małżeńskiego, chyba że obie strony zgłoszą zgodny wniosek w przedmiocie nieorzekania o winie (art. 57 Co jest skutkiem orzeczenia rozwodu? Skutkiem orzeczenia rozwodu jest ustanie więzi prawnych, wynikających z rozwiązanego małżeństwa, i tak: ustaje małżeństwo pomiędzy stronami, ustają prawa i obowiązki osobiste między małżonkami, ustaje wspólność majątkowa, ustaje ustawowe dziedziczenie po małżonku, ustaje po 300 dniach domniemanie pochodzenia dziecka od męża matki. Natomiast część więzi prawnych trwa nadal po rozwodzie, choć ulegają one z mocy prawa przekształceniu, jak przekształcenie obowiązku zaspokajania potrzeb rodziny (art. 27 w obowiązek alimentacyjny względem wspólnych dzieci (art. 133 i obowiązek względem małżonka, który ma charakter terminowy – co do zasady jest to 5 lat (art. 60 Z inicjatywy osoby rozwiedzionej, możliwy jest powrót przez małżonka do nazwiska sprzed zawarcia małżeństwa (art. 59 Tymczasem jedyną przesłanką dla orzeczenia separacji jest zupełny rozkład pożycia małżeńskiego. Nie jest zatem wymagane, by ustanie więzi było trwałe, co wynika zresztą z samego uzasadnienia aksjologicznego wprowadzenia prawnego zalegalizowania stanu faktycznej separacji, która w danych okolicznościach może i ma przyczyniać się do złagodzenia konfliktów pomiędzy stronami i eliminacji ich przyczyn. Orzekając separację sąd ustala, czy i który z małżonków ponosi winę za zupełny rozkład pożycia, choć na zgodny wniosek stron nie podejmuje rozstrzygnięcia w tym zakresie; wówczas następują takie skutki, jakby żaden z małżonków nie był winny. Także w przypadku tej instytucji sformułowane zostały przesłanki negatywne, jakimi są zagrożenie dla dobra małoletnich, wspólnych dzieci stron, bądź sprzeczność orzeczenia z zasadami współżycia społecznego (art. 611 Orzeczenie separacji, w przeciwieństwie do rozwodu, jest zatem możliwe także wówczas, gdy żąda jej małżonek wyłącznie winny rozkładu pożycia małżeńskiego. Gdy strony nie mają wspólnych, małoletnich dzieci, sąd może orzec separacje na podstawie zgodnego żądania stron. Struktura wyroku w przedmiocie separacji jest taka sama, jak dla wyroku rozwodowego, w zakresie regulacji skutków alimentacyjnych, władzy rodzicielskiej oraz prawa do mieszkania, choć postanowienia te winny uwzględniać fakt dalszego istnienia rodziny. Podkreślić jednak należy, iż obowiązek alimentacyjny wobec małżonka w separacji ma charakter bezterminowy, także wówczas, gdy zobowiązanym jest małżonek nieponoszący winy w rozkładzie pożycia. Zgodnie z przepisem art. 614 § 1 orzeczenie separacji ma skutki takie, jak rozwiązanie małżeństwa przez rozwód, chyba że ustawa stanowi inaczej. Stwierdzić należy, iż konsekwencje separacji nie są tak daleko idące, jak w przypadku rozwodu, gdyż małżeństwo stron nadal istnieje, co uniemożliwia zawarcie nowego związku. Wskazać należy, że co do zasady ustają prawa i obowiązki osobiste między małżonkami, w tym obowiązek wspólnego pożycia. Niektóre z nich pozostają jednak aktualne, i tak małżonkowie zobowiązani są w dalszym ciągu do wzajemnej pomocy (jeżeli wymagają tego względy słuszności) i wierności. Wraz z wydaniem wyroku orzekającego separację, ustaje wspólność i powstaje rozdzielność majątkowa. Separowany małżonek nie może wrócić do swojego poprzedniego nazwiska, a strony w czasie trwania separacji nie dziedziczą po sobie. Podobnie jak przy rozwodzie, obowiązek alimentacji przekształca się w dwa obowiązki – względem dzieci i względem małżonka. Jednocześnie w akcie małżeństwa umieszczona zostaje dodatkowa wzmianka o orzeczeniu separacji. Kiedy następuje zniesienie separacji? Zniesienie separacji następuje na zgodne żądanie małżonków, zaś z chwilą zniesienia separacji, ustają jej skutki (art. 616 Co istotne, pozwany w procesie o rozwód lub o separację również może zażądać orzeczenia rozwodu, bądź separacji pomiędzy stronami. Jeżeli w procesie o rozwód jedna ze stron żąda rozwodu, zaś druga separacji, sąd orzeknie o rozwodzie, o ile spełnione są przesłanki do rozwiązania małżeństwa. Jeżeli orzeczenie rozwodu jest niemożliwe, zaś żądanie orzeczenia separacji jest uzasadnione, sąd orzeknie separację (art. 612 § 2 Podjęcie decyzji o wystąpieniu z żądaniem orzeczenia rozwodu lub separacji wobec występujących w małżeństwie problemów, jest niewątpliwie trudnym zadaniem. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości, adwokat Angelika Rucińska służy profesjonalną pomocą i fachową poradą. Skorzystaj z pomocy doświadczonego Adwokata w Poznaniu. Przybliż nam swój problem, a my wskażemy Ci najszybsze i skuteczne rozwiązania sprawy!

kiedy rozwód jest niemożliwy